Así e todo coido que a sociedade galega en xeral e aqueles de nós que nos dicimos comprometidos debéramos pararnos un algo no noso medio rural, pois se importante é o sector do metal, non menos representan as nosas labregas e labregos.

…Eu diría máis: o sector do metal non ten o seu futuro asegurado nunha situación posterior ao teito do petróleo, e o que produce non se come: só se vende se hai que o compre e quen o transporte. Os labregos SEMPRE serán precisos, pois deles depende directamente a nosa alimentación. Porque non nos enganemos: a nosa alimentación non vai estar garantida por moito tempo máis polo actual conglomerado produtivo e comercial industrial (explotacións intensivas a milleiros de Km, camións, multinacionais, publicidade, grandes cadeas de supermercados…). É para pensalo, non si?

Por unha parte cómpre perguntarse como pode acontecer que o leite producido a dous mil ou tres mil quilómetros chegue ás nosas áreas comerciais catro, seis ou oito céntimos máis barato do que o leite producido aquí.

Coido que a resposta é a mesma que se pode dar a preguntas semellantes que xorden a cotío coa froita que atopamos vida de Chile, Nova Zelandia ou Perú… cos produtos manufacturados en China, etc. Existen moitos custos cos que se fai trampa e que deixan fóra diversas «externalidades» que chaman os economistas. Pero esa trampa ten os días contados. O malo é que para cando a realidade xeofísica do Planeta impoña por fin prezos elevados para prácticas insostibles, descubriremos que xa non temos alternativa local, que terá sido botada fóra do mercado por esta monumental trampa da mundialización baseada nos combustibles baratos e finitos.

Entre o 30 e o 35% da alimentación do gando procede de alimentos secos concentrados (“piensos” ou “pensos”) e o resto en base a ensilados de herba (habitualmente raigrás italiano ou inglés, seleccionado e producido por transnacionais) e millo (tamén distribuído do mesmo xeito que o anterior). Este xeito de producir implica unha elevada dependencia de factores externos, por unha parte porque ocasiona gastos en forma de alimentos concentrados e por outra porque para mercar as sementes e os tratamentos (agroquímicos e fertilizantes) hai que recorrer tamén a fóra do sector e dos suministros do imediato.

Velaí tocaches un dos factores que desde as análises que facemos en Véspera de Nada resulta máis crítico, se o ollamos con perspectiva de sostibilidade económica. Todos eses factores que ben mencionas son dependentes do exterior e dos combustibles fósiles, tanto para a súa produción como para a súa distribución ate Galiza. Polo tanto é un cul de sac enerxético: cando eses combustibles volvan encarecerse (moitas voces apuntan a un medio prazo entre o 2010-2015) convertirá en inviables a inmensa maioría das explotacións gandeiras. Se cadra aínda estamos a tempo de restruturalas e trocar de modelo de insumos e de produción, para empregar os alimentos para o gando producidos en Galiza dun xeito non dependente do petróleo. Será posible? Antes que nada o sector debería abrir os ollos a esa dependencia, como xa fan nalgunhas cidades e rexións do mundo.

Ben o dis ti cando falas así:

Unha forma de mellorar a produción e acadar unha calidade que lle outorgar sentido a unha marca diferenciada consisitiría en reducir a dependencia das explotacións. A única forma de acadalo resede en posuir superficie suficiente para reducir os insumos de carácter externo e manter o gando en base á terra, reducir a carga de vacas por hectárea, botalas a pacer no canto de ensilar tanto e estar disposto a asumir o risco dunha redución no rendemento os primeiros anos.

Precisamos gandeiros valentes, pioneiros, con mentalidade sustentable e que busquen destes xeitos a súa máxima independencia. Despois os demais hanos seguir tarde ou cedo.

Cando dis

A marca de “Leche de Galicia” existe, as multinacionais levan apropiadas do indicativo desde hai duas décadas. O peor disto é que en realidade o leite de Galicia non fai nin máis nin menos que cumprir estándares, e polo tanto o distintivo non outorgaría garantías de mellor calidade.

coido que tes moita razón, pero se o vemos desde o punto de vista de que unha diferenciación de orixe permitiría que os consumidores galegos tivésemos a capacidade de elixir en función desa orixe, para así apoiarmos aos nosos produtores… non cres que sería útil? Se cadra para iso non serve a marca tal e como está regulada e comprería crear algunha outra… iso xa non sei. Pero eu quero saber se o leite que merco provén dunha explotación galega ou non. E tamén me interesa saber que tipo de explotación (intensiva ou tradicional, razas de fóra ou autóctonas, etc.).