Estou convencido de que detrás de moitos feitos e de moitas decisións de gobernos e organismos internacionais está a man dun grupo reducido de persoas e empresas (chámese Bilderberg, Trilateral… ou o máis visíbel e farandulero G8). Asimesmo, tamén estou convencido da capacidade fagocitora dos discursos críticos por parte destes poderes, misturando conceitos, usándoos en sentido contrario ao que naceron etc, até facelos neutros ou mesmo xustificadoras daquelo que se pretendía criticar. Agora ben, se levamos isto ao extremo podemos caer na negación do que de seu é revolucionario. Negarnos a crer que o rei está certamente nu por medo ao poder, por crer que o evidente non pode selo e que semellando nu non debe estalo, que algo se agocha ante esa aparente nudez, que nos queren facer crer que está nú por algo pero que seguramente non o está… é participar precisamente no discurso do poderoso é negarnos a calquera acción desenmascaradora, é negarnos a derrubar as incoerencias do discurso dominante.

Eu, e supoño que vos tamén, escoito decote como se sospeita de que tras o tema do cambio climático hai algo suspeitoso, logo négase, que tras o discurso das enerxías renovábeis hai algo que fede, que tras o discurso da reciclaxe hai só aparencia, logo non reciclamos, que o discurso da igualdade serve para marxinar a certas persoas, logo non é necesaria…e de certo, algo disto é verdade. Como dixen a manipulación dos discursos existe, preténdese quitarlle a carga crítica, anulalos até negar a súa valía. Deixarnos arrastrar até estes extremos é o éxito das redes do poder e o noso fracaso. E aí está o traballo de aqueles que modestamente queremos cambiar (algo) as cousas, separar o grao da palla, destacar as contradicións dos que utilizan un certo discurso pero desenvolven unha praxe diferente, dos que manipulan, dos que fan xogos de artificio coas palabras para agachar a realidade que subxace tras delas.

E claro que as petroleiras teñen un as na manga, un as e a baralla completa, son uns tahures profisionais. Claro que teñen patentado tecnoloxías enerxéticas varias, claro que controlan o negocio das non renovábeis e das renovábeis, claro que manipulan os prezos, claro que paralizan proxectos para facer máis rendíbeis outros, claro que seguirán facendo negocios e seguirán facéndose ricos mentres se esgota o petróleo e millóns de persoas caen no abismo da pobreza…pero isto serve para o petróleo e para outras mercadorías. O problema non é ese (con ser un serio problema), o problema está na natureza mesma da mercadoría e no seu papel no sistema económico capitalista. O capitalismo monopolista de base mundial (iso que chamamos globalización) está construído, sobre todo, enriba do petróleo e non hai outra mercadoría dunha natureza que poida substituílo e manter o edifició en pé e que siga gañando en volume e altura. Os ases da manga, a baralla enteira, servirán para ir cubrindo ocos, aqueles onde vaia desaparecendo petróleo, para ir cubrindo parte da demanda, para permitir un certo respiro, pero a base irase debilitando, máis aínda se segue aumentando o edificio que está acima. Ao final teremos unha xigantesca pirámide sostida por un castelo de naipes e nin ases nin reis nin sotas nin cabalos…o edificio virase abaixo. Ao mellor é hora de ir pensando en facer outro edificio ou desmontar o actual e refacelo con outros acimbres. Pensar que este Titanic non está afundíndose porque os seus donos teñen un as na manga é perder un tempo moi valioso para poñerse a salvo.

Por certo, que gañarían eles coa teoría do teito do petróleo? para que entreternos con isto?…porque o negocio non está no prezo das cousas senón no marxe de beneficios e este depende tamén dos custes de producir (extraer, refinar…), que vai en aumento, e depende da cantidade consumida, que irá en descenso. O negocio do petróleo non é ser un produto para unha élite (que o será) senón en terse convertido nun produto de consumo en masa.

Tamén me trasmitiu a impresión de que nos concellos en xeral falta cultura e que a xente é moi reacia a mudanzas e a ir contra as administracións que están por riba.

Pois será según como se mire a situación post crise. Si fago de futurólogo de medio pelo, non terei máis que elaborar unha estadistica basada nos datos históricos (de corte capitalista) e decir que sempre queda o capital porriba da xente. Claro, a minha reflexión é doada de facer, non me molesto máis que en aplicar o conto de outras crises, grandes on pequeñas. E así seguiremos, seguramente nun estado máis oprimido que o que soportamos hasta ahora.

Plantexamos un futuro

Queremos un futuro, cando menos a largo prazo, no que non se faga un derroche continuo de recursos, naturales ou industriales, que unha cousa non é máis que a transformación da outra. No que consigamos una vida “en paz”, vivindo con lóxica e gobernados con criterios tamén lóxicos e obxetivos.

A ver, ises todopoderosos estannos decindo, con esta crise que o poder máis absoluto témolo nos, os gobernados, non os gobernantes, nin o gran capital e os demáis grandes intereses, que manexan o mundo.

Imaínemos que todos os españoles que temos un préstamo ou un crédito deixamos de pagalo durante dous ou tres meses e tampouco pagamos o recibo da luz por dous ou tres meses. Sin dúbida, facemos “saltar a banca” (nunca mellor dito) e escarallamoslles o tinglado por completo.

Que pasaría despois.?

Probablemente o problema sería tan grande que non seríamos capaces nin de “fabricar” alimentos. Sin dúbida algunha, acabaríamos co sistema actual, pero nos, os pequeniños e os nosos fillos seríamos os máis perxudicados.

Seguramente non hai revolución sen mortos, pero os mortos non sempre merecen a pena, ou salen caros.

Como poderíamos liberaros de esto?

Para o meu entender o sistema e o mundo poderémolo trocar cando non teñamos deudas, do tipo que sexan, pero sobre todo as deudas de diñeiro, que ahora mesmo é a maior hipoteca que temos. E non falo so da hipoteca da casa, si non da que nos colgaron, históricamente, os gobernantes para facernos máis vulnerables.

E como vexo que vou liando a cousa según avanzo no meu razoamento, quero dar una opinión máis obxetiva.

Para mín, a clave de todo este cambio, necesario por outra parte como ben dicides, só se pode basar na educación e convencemento a os nosos fillos de que outro mundo é posible. Convencelos de que se pode lograr, e escomenzar a “revolución” desde a base, desde a intelixencia e tendo claro qué futuro queremos.

Non valerá para moito o exemplo siguiente, pero para mí ten moito valor, e penso que pode dar luz a minha maneira de ver a cousas. Como son un fumador empedernido e sei certamente o dañino que é o tabaco, estou, e penso que conseguindo que os meus fillos non fumen nunca, por convencemento, e que non lles supoña un esforzo non facelo. Para min terá moito máis valor si consigo esto que o que eu deixo de fumar, eu xa estou contaminado pero os meus fillos ainda non. Carallo, tamén deixarei de fumar en canto poda, que unha cousa no quita a outra.

Eles, os poderosos, díronse conta de que realmente poderíamos ser os donos e ademáis que temos moito máis poder ca eles, e non deixarán de loitar, utilizándonos a nós para o seu rexurdimento, con máis forza si cabe que agora.

O sistema, tal e como está ten dous poderes, a saber; un somos nós, os de abaixo, os que gastamos os cartos que nos dan eles, cada mes, e o outro son eles mesmos. Eles son poucos, doadamente organizables e nós somos moitos imposibles de organizar.

Aí podo tamén concordar contigo, na cuestión dos 2 poderes. É a teoría da «segunda superpotencia», da que xa falaban cando a Guerra de Iraq. Pero o que non concordo é en que os poderosos teñan tanto medo nin que pensen que lles podemos facer o máis mínimo dano. Téñennos nas súas mans, hipnotizados pola TV e pola publicidade, encerellados sen saída posible na roda consumo-traballo-consumo… Ben, a saída existe, pero a nosa capacidade para adoptármola a nivel masivo, que sería o único que lles podería tocar nos seus privilexios, é moi difícil. Así que por un lado pareces moi optimista en canto ás nosas capacidades como cidadáns e por outro parece que calquera contribución nese sentido lles fai o traballo aos de arriba. Non acabo de entenderte, síntoo.

Espero que nos poidas explicar algo máis dos teus intrigantes prantexamentos e se cadra poidamos ter un debate enriquecedor sobre a cuestión.

Por certo, que sería interesante saber se ti aceptas que temos preto o cénit do petróleo e que consecuencias pensas que terá se non tomamos medidas como as que propoñemos nós e outra xente.

rebaixar a economía hasta un punto en que para eles volva a ser rentable

Falas de que o decrecemento lles sairía rendible?

volverán a “comprar o sistema” moito máis barato. E así escomenzará un novo ciclo.

A que lle chamas comprar o sistema? Seica non é xa deles? Desde logo o noso non é.

E esa «compra» en que consistiría? Que darían a cambio? Con que o «pagarían»?

Estámosllo poñendo en bandexa de prata á nova
refundación dun capitalismo máis salvaxe que o actual. Ata ahora
baseabase nunha relación fabricación/ consumo pero dentro de uns anos será de submisión absoluta, xa que todo este poder que ahora temos estámosllo trasladando a eles.

Podo concordar con que a evolución de capitalismo apunta por aí. O que non dou visto é como nós (exactamente quen?) lles podemos poñer iso en bandexa de prata, precisamente contribuíndo a advertir de que pode ir por aí a cousa se non reaccionamos? Pensas que será unha das que chaman «profecías autocumpridas»? Como é o proceso mediante o cal da denuncia do sistema se pode acabar na súa consolidación?

o que se fai espallando estas cousas e facerlle o traballo gratis os sistemas todopoderosos.

É sobre ese punto, no que insistes no teu comentario, amigo M., onde non concordo nin lle vexo como chegas a esa conclusión. Poñer en coñecemento da xente o que «os poderosos» tentan agachar é facerlles o traballo? É un pouco contraditorio. Home, podemos ser retorcidos e pensar que cando agachan algo en realidade o queren espallar, pero sendo obxectivo e coñecendo como funcionan os aparatos mediáticos do sistema, concordarás en que teñen maneiras moito máis eficaces e contundentes de facelo. Por que non poñer a un Al Gore a espallar a cuestión do cénit, p.ex?

Do que estamos a falar é dun concepto promovido ata o de agora por 4 outsiders, sen ningún eco político nin mediático, dos que rían as empresas petroleiras ata hai nada. Agora pouco a pouco e coa boca pequena (é aí onde penso se demostra o infundado do teu temor) algúns comezan a recoñecer que tiñan razón eses tolos do «peak-oil». Pero o problema é que para cando ese recoñecemento sexa amplio e permita aos poderosos tomar medidas para afrontalo, pode ser demasiado tarde.

Se quixesen usar o cénit como excusa para un plan tan maléfico como o que ti pareces apuntar, non pensas que xa terían recoñecido o asunto e aproveitado co gallo da Recesión, para colarnos algunha medida impopular? Penso que se fan iso, non vai ser coa nosa colaboración, e non vai ser tan cedo.

Deberíades revisar esta transmisión que facedes dunha debacle universal apocalíptica, xa que poder ter un efecto de contaxio para outras persoas que non teñan a capacidade necesaria para evaluar as cousas desde un punto de vista obxectivo.

Sobre o efecto sobre outras persoas das conclusións que imos tirando, ben é certo que é algo delicado. Sempre debemos debaternos entre o compromiso por informar e concienciar e o coidado de facelo axeitadamente. A xente do Movemento de Cidades en Transición coido que ten atopado unha maneira de facelo en clave positiva moi intersante e sen dúbida temos moito que aprender deles. Tamén está por ver cal é o máis acaído para a psicoloxía galega, e aí non estaría de máis termos a colaboración de antropólogos e psicólogos con experiencia e coñecemento sobre a particular psique desta sociedade nosa. Sería unha moi boa axuda para o noso labor!

Non lle vexo moito xeito ás afirmacións que se fan na noticia; para mín non deixan de ser medias verdades ou medias mentiras, segundo como se mire a cousa.

estou de acordo en que non se pode esperar dun informe oficial máis que medias verdades, pero nós en Véspera de Nada procuramos tamén outras medias verdades: as da AIE, as da OPEP, as dos economistas, as doutros gobernos, as dos xeológos, as dos ecoloxistas, etc. e así, analizándoas e comparándoas é como penso que nos podemos achegar máis a algo parecido á realidade.